ساعت دوازده شب.حال منم ناخوش،اینکه دوباره وبلاگ ساختم ینی اینکه گذشته قوی تر از منه! دوباره حال شب کنکور اومده سراغم.پس چرا برام عادی نمیشه.وسط این دنیایی ک همه چیزش برام بیخوده دیگه یاداوری کنکور مسخره ترین چیز ممکنه.ببخشید میدونم شاید تو هم ا دنبال کسی گشتن واسه اینکه باهاش درد دل کنم و از حال نامعلومم بگم سخت ترین کار یا شاید هم ناممکن ترینه،شاید هم دلیل درست کردن دوباره وبلاگ همینه.نوشتن بی دلیل ،بی مخاطب.فقط صرفا نوشتن تاشاید درمان کم حرفیام باشه.الان دیگه یه وقتایی فک میکنم اونایی ک پرحرفترن شاید خوشبخت ترن.تابستونم دیگه نفسای اخرشه. خ

خسته ام.از زندگی بیزارم،.از مردن میترسم.راه پیش و پسی نیست.روزای خوب میخوام.

نه سرخوشی ......بغض منو کشت

ادمی ک طول روزو با غصه وناراحتی خواهرش قدم زده و شبم با گریه مامانش قسمت کرده تکلیفش چیه.

ای خدااااا......